İstanbul'da Sonbahar -One Shot 1. Kısım-

                 Görkemli Boğaz Köprüsü’nün ardından yavaş yavaş kendini göstermekte olan parlak topun ışığı insanın gözlerini kamaştırıyordu. Tüm İstanbul adeta ayaklarının altındaydı. Köprüden vızır vızır geçen otomobillere baktığında yeni bir günün daha başladığını hatırlayarak yersiz bir mutlulukla doluyordu. Uzun siyah çizmelerinin kısa ökçeleri taşlarla döşenmiş yola vurdukça bir ritim oluşturuyordu. “Tak tak tak…” Hava soğuktu. Yanakları ve elleri soğuktan kurumuş, yer yer pembeleşmişti. Durdu ve etrafına bakındı. Geçmişe dair tanıdık bir mekan, bir yüz arıyor gibiydi. Aradığını bulamamış olacak ki yüzü bir anda çaresizlik ve üzüntüyle doldu. Ellerini ovuşturup üşüyen kulaklarını korumak için beresini aşağıya doğru çekti. Kollarını göğsünün altında birleştirerek emin adımlarla yoluna devam etti. “Tak tak tak…”

                 Köşe başındaki fırından gelen ekmek kokusu içini ısıtıyordu. Daha onlu yaşlarda hayattan bezmiş okullu çocukları gördüğünde kendi öğrencilik yılları geldi aklına. Bir an için çocukluğuna döndüğünü sandı. Hani o en büyük sıkıntısının yeni bir çift pabuç, en büyük acısının mahalledeki serseri çocukların patlattığı mavi topu olduğu günlere… Ah, ne güzeldi o günler!

                 Kalabalık bir ailede büyümüştü. İki ağabeyi vardı. Anneannesi ve dedesi de onlarla yaşıyordu o zamanlar. Şimdi ise cennette veyahut cehennemde olmalıydılar. Aralarında büyük ağabeyiyle dört, küçük ağabeyiyle de iki yaş vardı. İki ağabey ile büyüdüğünden hiçbir zaman diğer kızlar gibi olmamıştı. Diğerleri evcilik oynarken o, mahalledeki futbol maçlarının en çok aranan oyuncusu olurdu. Uzuneşekte de fena sayılmazdı doğrusu. Ağabeyleri onu kız kardeş olarak görmezlerdi hiç. Bu yüzden sıradan bir ağabey ve kız kardeşten çok daha yakındılar hep.

                 Anadolu’nun küçük bir şehrinde geçmişti çocukluğu. Babası subaydı. 14 yaşındayken, sıcak sayılabilecek bir yaz akşamında, hayatını bütünüyle değiştirecek olan o haberi vermişti annesi.

                 -“Babanın tayini İstanbul’a çıktı. Taşınacağız, hem de en kısa zamanda. Liseyi orada okuman senin için daha iyi olur hem. Biliyorum, buradan ayrılmak zor gelecek ama bazen yapmaya mecbur olduğumuz şeyler vardır…”

                 Yüzünde yapmacık bir gülümsemeyle söylemişti bu sözleri annesi. Onun da tıpkı kendisi gibi gitmek istemediği her halinden anlaşılıyordu ama onun da dediği gibi, bazen yapmaya mecbur olduğumuz şeyler vardı…

***

                 -“246 Asude TURAN”

                 Kısa bir sessizlikten sonra insanın sinirlerini bozacak derecede ince bir kadın sesi tekrar sınıfın duvarlarına çarparak yankılanmaya başladı, “Asude! Yavrum uyumasana!”.

                 -“Özür dilerim hocam, buradayım.” diye karşılık verdi Asude.

                 -“Özür dilersin tabii! Bir kez de derse ilgili olsan şaşarım zaten! Anlamıyorum, hangi alemdesin ki sen?!”

                 -“Keşke ilgi çekecek bir dersiniz olsaydı…” dedi Asude, pek zor duyulacak bir sesle söylemişti bunu. Bir yandan elini yumruk yapıp sıkıyor, sinirine hakim olmaya çalışıyordu.

                 -“Ne dedin sen? Bir de utanmadan cevap veriyorsun ha? Çık dışarı! Hemen!” O ince ve sık sık çatlayan ses insanı sağır edebilecek cinstendi. Asude daha fazla dayanamadı ve,

                 -“Canıma minnet!” diye bağırdı.

                 Yüzündeki o alaycı gülümseme öğretmeni büsbütün çileden çıkarmış olacak ki Asude kapıyı çarpıp bir zafer kazanmışçasına koşarak okul bahçesine inerken bile o cırtlak ses duyulabiliyordu. Edebiyat dersinden kovulmak onun için elbette bir zafer sayılırdı. Kitap okumaktan da, yazmaktan da nefret ederdi Asude. “Sanki ben neyi seviyorum ki edebiyatı seveceğim?” diye homurdandı sessizce.

                 Yaşadığı şehri bırakıp bu İstanbul denen cehenneme geldiklerinden beri hayat onun için çekilmez bir hal almıştı. Büyük ağabeyi üniversitede okuyor, eve yalnızca tatillerde uğruyordu. Küçük ağabeyi ise onunla aynı okulda, fakat farklı bir sınıftaydı. Onlar büyüdükçe aralarındaki samimiyet de azalmıştı. Artık ne o uzuneşekler vardı, ne de futbol maçları… Genç kızlığa adım attığı günden beri annesi “Kızlar böyle yapmaz, kızlar şöyle yapmaz…” diyerek onu sevdiği şeylerden alıkoyuyordu. Ağabeyleri de “Sen kızsın, anlamazsın.” deyip duruyorlardı ona. Kız olmak neden bu kadar zor bir işti ki sanki? Pekâlâ kızlar da küfür edebilir, futbol oynayabilir ya da kavga edebilirdi. Öyleyse neden kibar olmak zorundaydı? Bu haksızlık değil de neydi?

                 Okul bahçesine adımını attığında gözüne kendi yaşlarında, sarışın, zayıf bir kız ilişti. Oturduğu bankta oldukça kalın olan bir kitabı okumakla meşguldü. Sarı saçları rüzgâr estikçe uçuşup gözlerinin önüne düşüyor, o da saçlarını kulağının arkasına atıp hiç bozuntuya vermeden okumaya devam ediyordu. Asude’nin kızın yüzünü uzaktan seçebilmesi olanaksızdı. Görebildiği tek şey bembeyaz bir ten ve sarı saçlardı.

                 Hızlı adımlarla kıza doğru yürümeye başladı. İlginçtir, içinde müthiş bir tanışma arzusu vardı. Sanki onunla tanışması gerekiyormuş gibi hissediyordu. Sanki buna mecbur gibiydi…

                 Onun oturduğu bankın diğer ucuna oturdu Asude. Sarışın kız önce kuşku dolu bir bakış attı bu kumral düz saçları beline uzanan, kırılacak bir dal gibi zayıf, kahverengi gözlü kıza. Ardından yüzüne bir gülümseme yerleşti. Asude ile göz göze geldiler. Asude’nin o an düşündüğü tek şey kızın dillere destan güzelliğiydi. Uzaktan baktığı zaman bu kadar güzel olduğunu fark edememişti. Altın sarısı saçları güneş ışığının da etkisiyle parıldıyor, bembeyaz teni adeta bir porselen bebeği andırıyordu. Kıpkırmızı dudakları ona vişneyi anımsatıyordu. Mavi gözleri adeta bir okyanus gibiydi. Ona baktıkça kendisini masallardaki cadılara benzetmekten kendini alamıyordu. Aman Yarabbi! Dünyayı melekler mi basmıştı acaba?

                 Bir an için kızın “Seni dinliyorum.” der gibi baktığını fark etti ve konuşma ihtiyacı hissetti.

                 -“Şey… Ben Asude. Çok yalnız görünüyordun da…”

                 -“Ben de Eylül. Görüyorum ki sen de yalnızsın…” dedi Eylül, elini Asude’nin omzuna koyarak. Yüzünde içten bir gülümseme vardı. İçten olduğundan tüm kalbiyle emindi Asude.

                 Eylül kitap okumaya ve bir şeyler yazmaya bayılıyordu. O kadar çok okuyordu ki Asude onun hakkında fikir sahibi olmadığı bir konu dahi görmemişti. Eline geçen her şeyi okurdu. Zamanla ona da aşılamıştı bu kitap sevgisini. Beraber okur, okudukları kitaplar hakkında konuşur, hatta bazen beraber kısa hikâyeler karalarlardı. Onunla tanıştığı gün hayatının birden bire tamamıyla değişeceğini elbette bilmiyordu. O gün onu dersten kovan nefret ettiği edebiyat öğretmenine şu an sonsuz bir minnet duyması da Eylül’le tanışmasındandı...

                 Zamanla arkadaşlıkları kitap okumanın ve okudukları kitaplar hakkında konuşmanın dışına çıkmaya başladı. Birbirlerine hayatlarını anlatıp birbirleriyle sırlarını paylaşıyorlardı. Çok uzun zaman geçmeden Asude, Eylül’ü hayatının merkezine koymuştu. Onun için dünyadaki en önemli şey Eylül’dü. Onunla gülüyor, onunla ağlıyor, her şeyi onunla yaşıyordu. İstanbul’u onun sayesinde sevmeye başlamıştı. Eylül için de durum farklı değildi. Asude onun için her şey demekti. İkisi de birbirlerinden ayrılmayı akıllarının ucundan bile geçirmek istemiyorlardı.

***

                İstanbul’da geçirdiği 3. yılındaydı... Asude artık 17 yaşında bir genç kızdı. Eylül ile tanışalı da 3 yıl olmuştu. 3 yıldır Eylül onun arkadaşı, dostu, kimi zaman ablası, kimi zaman kız kardeşi, kimi zaman da annesiydi.

                 Asude iki katlı evlerinin alt katındaki odasında, pek de derin olmayan bir uykudaydı. Odasını loş ve sarı bir ışık yayan bir gece lambası aydınlatıyordu. Penceresi bahçeye bakan bu oda oldukça sevimliydi. Yatağın her iki yanında da kitaplıklar vardı. Asude kitaplarla iç içe olmaktan büyük mutluluk duyuyordu. Onu kitaplarla tanıştıran Eylül’e çok şey borçluydu. Birkaç yıl öncesine kadar nefret ettiği kitaplar onun yol göstericisi olmuştu artık. Okuduğu her sayfada cahillikten bir adım daha uzaklaştığını hissediyordu. Kitap okumadığı her saniye sanki büyük bir günah işliyor gibiydi. Kitaplar artık onun için vazgeçilmezdi.

                 Sağ ayağı yorganın kenarından gözüküyordu. Sol kolunu başının üzerine koymuştu. Asude uyurken hafif hırıltılar çıkarıyordu. Yüzü şekilden şekle giriyor, bir aralık ağzını açıp bir şeyler söyleyecek gibi oluyor fakat yalnızca ağzını oynatmakla yetiniyordu.

                 Rüyasında Eylül ile tanıştığı günü gördüğünü sanıyordu fakat bir şey onun yanına gitmesine engel oluyordu. Sanki aralarında camdan bir duvar varmış gibiydi. Eylül tıpkı o gün olduğu gibi kitabını okuyor, rüzgârda savrulan saçlarını kulağının arkasına atıyordu fakat Asude onun yanına gidemiyordu. Camdan duvarı yumruklayıp avazı çıktığı kadar bağırsa da bir türlü sesini Eylül’e duyuramıyordu. Bir aralık Eylül başını kaldırdı ve ona baktı. İşte o an Asude korkuyla titredi. Bedeni Eylül’ündü fakat yüzü, Asude’nin yüzüydü!

                 “Tık tık tık!”

                  Asude tıkırtıyı duyduğunda korkuyla yataktan fırladı. Tıkırtı pencereden gelmişti. Orada her kim varsa ona onu uyandırdığı için minnet duyuyordu. Yavaşça pencereye doğru yürüdü. Pencereyi açmasıyla yüzüne çarpan soğuk hava onu kendisine getirerek rüyanın etkisinden çıkmasına yardımcı oldu. Gecenin bir yarısı kimdi bu böyle?

Gaemjeong Belsoli -5.Bölüm-

(RADYO)

-“Onu böyle görmeye dayanamıyorum. Biliyorum, hepsi benim suçum.”

-“Kendinizi suçlayarak bir yere varamazsınız. Eğer bunu yapmaya devam etseydiniz, ileride çok daha fazla üzülebilirdi. Şimdi bir zaman kalbi kırık yaşayacak ama en sonunda bunun üstesinden gelecek ve bu onu çok daha güçlü biri yapacak. Size gelince bir süre vicdan azabı çekeceksiniz ama bunun sayesinde gerçeğin ne olduğunu öğrendiniz değil mi? Aynaya baktığınızda suçluluk duyuyorsanız, gerçekleri öğrenmişsinizdir. (V For Vandetta 2005)”

-“Sadece bir ilişkiydi, neden bu kadar zor oldu her şey? Neden acı çekiyoruz? Hiç mantıklı değil…”

-“ İnsan kalbinin içinde mantık arayan avanaktır. (O Brohter, Where Art Thou? 2000) Bu duygularınızla hareket ettiğiniz bir şeydi. Bu yüzden sonuçları da yine duygularınız üzerinde olacaktır. Ama şimdi yapmanız gereken yaşadıklarınızdan ve hatalarınızdan öğrenmek. Yaşamı ve acıyı.”

-“One ne diyeceğim?”

-“Hiçbir şey… O doğruyu kendi bulacak. Siz de öyle. Onu seviyorsanız yeniden birlikte olun, sevmiyor da sırf acıdığınız için yeniden birlikte olmak istiyorsanız… Emin olun bunu asla istemeyecektir.”

-“Yani ben şimdi bu vicdan azabıyla yaşamak zorunda mıyım?”

-“Evet. Hiçbir suçlu kendi öz mahkemesinde beraat edemez. (Juvenalis)”

***

Hana bu yere o kadar alışmıştı ki sanki hep buradaymış gibi hissediyordu. Her şey o kadar iyi gidiyordu ki… Bu zaman zarfında mekanın yegane garsonu hamile olduğu için işten ayrılmış ve yeri boş kalmıştı. Yeni birini bulmak yerine Hana modelliği tamamen bırakıp, burada sadece solist olarak değil, aynı zamanda yeni garson olarak da çalışmaya başladı. Çalışanlar da müşteriler de o kadar hoş insanlardı ki Hana yıllardır hep bunu beklemiş, en sonunda da aradığı ortama kavuşmuş gibiydi.

Çok geçmeden Jimin çalıştığı mağazanın iflas etmesi sebebiyle işsiz kaldı. Hana yeniden solist olarak görevinin başına döndü ve böylece yeni garson Jimin oldu. Ona Jimin’le aynı yerde olmak yeterdi. Bu onları o kadar mutlu ediyordu ki hiç durmadan yerleri silmeye bile razıydılar.

Yine aynı şeyleri yaptığı, sıradan ama bir o kadar da güzel bir gündü. Sonbaharın sonu olmasına rağmen hava pırıl pırıldı. Kuru soğuk insanı üşütüyordu ama yine de uzun zaman sonra güneşi görmek insanları mutlu etmişti.

Hiç müşteri yoktu. Jimin can sıkıntısından zaten temiz olan masaları yeniden siliyor, Hana da sahnedeki sandalyesinde oturmuş, elindeki gitarı tıngırdatıyordu. Patron ve onun aşçının yanında çalışan karısı da küçük oğullarının gösterisini izlemeye gitmişlerdi. Aşçıbaşı mutfakta tek başına, yeni tatlar denemekle meşguldü. Bu sırada kapı açıldı, Jimin ve Hana’nın kafası da otomatik olarak gelen müşteriye döndü ve hemen asıl işlerini icra etmeye başladılar.

Koyu kahverengi saçlı, uzun boylu, uzun yüzlü biriydi. Yüz hatları köşeliydi. Burnu ve ağzı yüzüne göre geniş görünse de kötü durmuyordu. Duruşunda kendine has bir havası vardı. Üzerinde koyu mavi bir kazak ve siyah bir hırka var. Başı öne eğikti, düşünceli görünüyordu. En köşedeki masaya ilişti. Sanki her an kalkacakmış gibi iğreti oturuyordu. Jimin siparişini almak için ona doğru ilerlerken bir an için korktu. Sanki gelen bir müşteri değilmiş de bir kanun kaçağıymış gibi hissetmişti.

-“Ne arzu edersiniz?” diye sordu ses tonuna hakim olmaya çalışarak.

-“Ben bir kahve alayım, şekersiz.” Dedi adam. Başka bir müşteri olsaydı Jimin istediği başka bir şey olup olmadığını sorardı ama bu sefer çekiniyordu. Kahve getirmeye giderken Hana’ya göz ucuyla müşteriyi işaret etti. Hana’nın yüzü “Ne oldu?” sorusuyla doluydu. Jimin sadece dudaklarını oynatarak “kahve” dedi ve sonra omuz silkip mutfağa yöneldi.

                Hana’nın tek anladığı şey de “kahve” kelimesi olmuştu. O da bundan kendi çıkarımını yaptı. Ve “Caffeine” şarkısını seslendirmeye başladı. 

                Jimin kahveyi götürdüğünde, Kikeun –ona uzun boylu anlamına gelen bu ismi takmıştı- gözlerini kapatmış, oldukça hafif bir şekilde başını sallıyordu. Jimin kıkırdamamak için kendini zor tuttu. Bu haliyle Kikeun oldukça komik görünüyordu. Kahveyi yavaşça önüne bıraktı. Ama şarkı bitene kadar Kikeun gözlerini açmadı. Jimin bunun daha iyi olduğunun farkındaydı çünkü kahve gerçekten çok sıcaktı. Sonra Hana’nın yanına gidip, çalacağı yeni şarkının hangisi olacağı konusunda karar vermeye çalıştılar. Sohbete o kadar dalmışlardı ki üçüncü bir ses araya girince şaşırdılar.

-“İstek parça yapmamız mümkün mü?” dedi Kikeun arkasını dönmeden.

-“Eğer bildiğim bir şeyse neden olmasın?” dedi Hana da.

-“How Can I.”  

-“TVXQ?” diye araya girdi Jimin. En sevdiği şarkıydı.

-“Evet, sanırım biliyorsun.” Jimin Hana’ya baktı, Hana da bunu başlaması için bir işaret olarak algıladı. Bir yandan da elinde olmada, bu şarkıyı istemesine neden olan şeyi merak etti.

“Sözler… Dinlememeliydim…

Bir gün için, keşke telefonumu unutsaydım…

Sözler… Kaybetmeme neden olan sözler…

Sözler… Zaten umurunda değil duygularım…

Seni nasıl unutabilirim? Seni unutmayı denemeli miyim?             

Geri dönemedik alışık olduğumuz şeye…

Seni sevdiğimi söylediğim zaman

Sen durdun ve ben kalbimin patlayacağını hissettim

Ama şimdi duran benim

Hiçbir şey yapmadan bir sonraki sözlerin için bekledim…”

Jimin Kikeun’un kahvesini almaya geldiğinde gözlerinden yaşlar süzüldüğünü gördü. İçini öyle tuhaf bir hüzün duygusu kapladı ki, orada oturup onunla birlikte ağlayabilirdi. Bunun olmasını engellemek için, gerçi bunun için geç kalmıştı, hızla oradan uzaklaşmaya karar vermişti ki…

-“Sen neden ağlıyorsun?” diye sordu Kikeun.

-“Bu en sevdiğim şarkı.” Dedi Jimin. “Her dinlediğimde duygulanırım.”

-“Çok utanç verici.” Dedi Kikeun sert bir hareketle sildi gözlerini.

-“O her zaman “Sadece güçlü insanlar ağlayabilir.” Der.” Diye gülümsedi Jimin, Hana’yı göstererek. Kikeun Hana’ya baktı. Hana da ona… Her şeyi değiştirecek kişinin o olduğunu elbette bilemezdi.

“Onlara nasıl bakarsan bak, sözler acıtıyor

Sözler her şeyi nasıl bitireceğini söylüyor

Keşke zaman dursa… Keşke silip atabilsek…

Keşke zamanda geri gitsek… İlk tanıştığımız o güne.

…

Yüzümde akan gözyaşlarım ağzımı kaplıyor.

İnanması zor sözler…

Seni nasıl unutabilirim? Seni unutmayı denemeli miyim?             

Geri dönemedik alışık olduğumuz şeye…

Çünkü hala seni seviyorum,

Rüyalarımda bile onlar hala

İnanması zor sözler…”         

***

(Bu bölümdeki koyu renkli yazılar Kyuhyun’un “7 years of Love” şarkısının sözlerinden alıntıdır.)

Eunhee hiçbir şey için pişman değildi –çünkü o Eunhee idi, asla keşke demezdi- ama yine de kırgın hissediyordu. Bir süre mantıklı olduğunu göstermek adına sabretti. Ama en sonunda onu görüp durmanın iyi olmadığına karar verip, istifa dilekçesini yazdı.

-“Bunu yapmak zorunda değilsin.” Dedi Kyuhan.

-“Ama yapmak istiyorum.”

-“Her şeye rağmen birlikte çalışabiliriz sanırdım. Ayrılsak dahi arkadaş kalacağımıza dair birbirimizle anlaşmıştık.”

-“ Birbirimize bu kadar kolay veda edeceğimizi kimse bilemezdi. Yine de şimdi ayrıyız işte. O uzun yıllar boyunca biriktirdiğimiz anılar yok olup gitti artık. O genç yaşlarda nasıl tanıştığımızı şu anda hatırlayamıyorum bile… Belki de o yaşlarda olduğumuz için bir öyle bir böyleydik.  Ayrılık acı vericidir derler ama benim bunu hissedecek vaktim bile olmadı. Her şeyi akışına bırakmak gerek diye düşündüm sadece. Ağladım, zaman geçtikçe bir özlem duydum içimde. Aklımla kalbimin söyledikleri birbirine uymuyordu. Sık sık sende bana karşı bir soğukluk hissettim. Ama farkındaydım elimden bir şey gelmeyeceğinin…”

-“Özür dilerim…” dedi Kyuhan, demesi gerekenin bu olduğunu düşünüyordu.

-“Seni seviyorum, senden duymak istediğim asıl cümleydi.”

Grief Express / goodbye sea (Do Bemol)

"Üzgünüm dostum. Az önceki ufak çıkışım için affet." Matt bir an için ne diyeceğini bilemedi, kemkümledi, elini uzatır gibi oldu. "Sorun değil." Alenen görülüyordu ki, arkadaşımın egosu paramparça olmuştu. Erkek egosu işte... Min'in ondan daha iyi birini bulmuş olması, onu sinirlendirmişti. Bu sırada Min ikisinden tarafa bakmıyordu. Gerginliğini hissedebiliyordum. Tam ortamı yumuşatmak için kelime oyunu dolu iğrenç bir şaka yapacakken, girişte karşılaştığımız cimri patron bize "Prova yapmanız gerekmiyor mu sizin?!" diye bağırdı. Bu adam sınırlarını zorluyordu cidden. Ama haklıydı. Sahneye yöneldim, kenardan barın elektro gitarlarından birini elime aldım, Matt'e de elimle işaret ettim, o da bir bas aldı eline. Oldukça küçüktü aslında bu sahne ama akustiği harikaydı. "Ne yapıyoruz şimdi? İlk hangisinden başlayalım?" dedim. Matt umursamazca "Fark etmez, zaten eri topu iki şarkı çalacağız." dedi. Bu sırada halen Min ve Taehyun'a bakıyordu. Elinden şekeri alınmış çocuktan farkı yoktu... "O zaman Cruel and Beautiful World ile başlayalım, oradan Baby Can I Hold You'yu söyleriz. Bir de, araya Song Chan Sik klasiklerinden birini sıkıştıralım diyorum. Milli değerlerini unutan asalak kuşakların bilmesi gerek bu adamı." Matt omuz silkti. Tüm şevki gitmişti. Bu moralsizliği ve isteksizliği beni de etkilemez umarım sahnede, dedim içimden. Gerçi birlikte yaptığımız ilk şarkımız "Cruel and Beautiful World" belki onu yeniden hareketlendirebilirdi.

***

Zamanı geldiğinde ve biz Taehyun'un provada söylediği şarkının canlı performansına şahit olduktan hemen sonra, ki provanın yalınlığında bile beni etkileyen bu ses sahnenin loşluğu, etrafı buram buram sarmış fıçı bira kokusu ve alkışlarla adeta ilahi bir şeye dönüşmüştü gözümde, biz sahneye çıktık. Doğrusu Taehyun bütün öz güvenimi alıp götürmüştü. "Başlıyor muyuz?" Matt başını salladı. O da heyecanlıydı. Hawaii stili düzenlenmiş sahnenin düşük wattlı yeşil ışıkları, sadece Matt ve benim üzerimdeydi şimdi. Cruel and Beautiful World'den sonra daha önce hayatımda hiç alkışlanmadığım kadar alkışlanmıştım sanırım. 200 kişi karşımda beni ve Matt'i, bizim emeğimizi alkışlıyordu. Bundan daha yüce ne olabilirdi ki? İkinci şarkıya geçtiğimizde, duygusal yapım beni elevermiş, gözlerimden ışığın da etkisiyle yeşil yeşil gözyaşları akıyor, yanağımı sarıyordu. Son şarkımızdaysa, kelimenin tam anlamıyla ağlıyordum. Kulağıma takdir cümleleri çalınıyordu, gözlerim kapalıydı ve ben şarkının içinde yitmiştim.

Belki hiçbir zaman uluslarası sahnelerde çalamayacaktım, belki en azından kendi ülkemde bile bilinemeyecektim ama kimin umurundaydı ki bu? Ben şuan buradaydım, sigara dumanı genzimi yakıyor, etraftaki insanların konuşmaları beni mutlu ediyor ve canım inanılmaz bira çekiyordu. Bir yandan da şarkımı söylüyordum. Ben buradaydım ve bu anı yaşıyordum, bundan daha güzeli ne olabilirdi! Yavaşça gözlerimi açtım, beni alkışlayan o elleri görmek istiyordum... Bu egonun çok daha ötesinde bir istekti. Ama göz kapaklarımın açılışı ile gördüğüm tek şey kalabalığın içerisindeki bir yüz oldu. Bütün spotlar ona doğrultulmuş gibiydi.

Bu da kimdi böyle? Neden hiç kimseyi göremiyordum? Yoksa... Yoksa tüm bunlar bir rüya mıydı? Etraf sessizleşmişti. Bir anda şarkı söylemeyi bıraktığımı fark ettim. Matt durmuştu, herkes, her şey, zaman durmuştu. Hemen kendimi toparladım. Bu durağanlığı yıkmak için sanki en başından planlanmış gibi bir üç saniye daha bekleyip çıkabildiğim en yüksek notaya çıktım. Şaşkın dinleyici bir anda ıslık çalmaya beni alkışlamaya başladılar. Böylece şarkıyı bitirmiş olduk. Sahneden indiğimde, gözlerim karanlığın içinde gördüğüm o kişiyi arıyordu. Hala rüya mı değil mi emin değildim. Min'in yanına geldiğimde Taehyun'un "Harikaydınız! Bir an sözleri unuttuğunu sandım ama..." açıklamalarını dinlemeden Min'e dönüp "Tokatla beni!" dedim. "Ne?" "Tokatla beni Min. Ne bileyim koluma yumruk at, tekmele, yeter ki rüyada mıyım değil miyim anlayayım!" O sırada koluma inen bir yumruğun acısıyla inledim. "NE YAPTIĞINI SANIYORDUN SAHNEDE!" Matt tüm öfkesini benden çıkartmaya karar vermişti belli ki. "Bilmiyorum bir an kendimi kaybettim sanırım." dedim sakince. "Her neyse. Ben gidiyorum." Taehyun ve Min'e pis bir bakış attıktan sonra arkasına bakmadan gitti. Huysuz Şirin'e benziyordu aynı. Ama aklımda ondan daha önemli bir şey vardı. "Şey çocuklar..." ikisinin de yüzü bana dönmüştü. İç çektim. "Boşverin. Ben birazdan yanınıza gelirim." Kalabalığa karışıp o çocuğu ya da adamı belki de kızı aramaya başladım. "Hey!" "Yavaş olsana!" Hepsini duymamazlıktan gelerek yoluma devam ettim. Yarım saat boyunca bütün barı erkekler tuvaletine kadar aramama rağmen bulamamıştım onu. Yoksa şizofreni belirtileri mi göstermeye başlıyordum? Bir anda bir melankoli ve düşkırıklığı sarmıştı beni. Arka kapıdan barın çöplerinin atıldığı kısma çıktım. Daracık bir alandı burası ve yüce çöp dağını geçmeyi başarabilirseniz tam önünüzde akıp giden Seul gece hayatının bir parçası olabilirdiniz. Önüme çıkan metal bir bira kutusunu tekmeledim. "Lanet olsun!" Kenara çökmüş oturuyordum şimdi de. Sahnede vücudumu saran adrenalin beni terke edince tüm ruh çöküntüme bir de yorgunluğum eklenmişti. Tam oracıkta uykuya dalacakken bir ses beni kendime getirdi. "Öhö, öhö." Biri öksürüyordu. Başımı kaldırdım, görünürde kimse yoktu. Bugün cidden halüsinasyonlar beni buluyordu. Başımı yeniden duvara dayadım. Gözlerimi kapadım. "Burada mı uyuyacaksın?" Gözlerimi açtım. Karşımda yüzü sigara dumanıyla kaplanmış bir beden vardı. 

"Ha?" tek söyleyebildiğim bu olmuştu. "Sarhoş musun sen?" Bir anda yüzünü yüzüme gömmüştü. Aramızda üç santim falan vardı herhalde. "Hıh, hıh". Burnuyla beni kokluyordu. "Yoo, gayet de ayıksın. Yoksa hap falan mı aldın diyeceğim ama rengin de gayet yerinde." "Yorgunum sadece." dedim. Loş ışıkta suratını doğru dürüst göremiyordum bile. "Gel, kalkmana yardım edeyim." dedi centilmence. Gerek yok, deyip kalktım. Yüzünü şimdi net bir biçimde görebiliyordum. Hadi canım! "Sen..." Bu oydu! Sahnede görebildiğim tek kişi! Yüzüne dokundum. "Sen... SEN GERÇEKSİN." "Bir çok bağlama göre değişse de, evet sanırım gerçeğim." dedi. Hiç şaşırmış, garipsemiş görünmüyordu bu tuhaf hareketlerimi. Deli olduğumu düşüyordu muhtemelen. Güldüm. Mutluydum ve tüm enerjim yerine gelmişti. "Sen cidden gerçeksin!" deyip mutlulukla sarıldım ona. "Ben Miah." elimi uzattım. "Ben de bar görevlisi do bemol." diye karşılık verdi ve sonra da arka kapıyı açıp benim geldiğim yerden içeri girdi. "Hey! Bekle bir dakika!" Bu neydi şimdi? 

***

Kendimi küçük daireme attığımda her tarafım ağrıyordu, değişik duygular içerisindeydim ve hiç misafirle uğraşacak havamda değildim. "Teşekkürler çocuklar." deyip kapıyı suratlarına kapadım. Beni eve Taehyun ve Min getirmişti. Min'in mavi arabasının "eskimiş koltuk" kokusu midemi ağzıma getirmişti. Tuvalete yönelirken salonda duran minik radyomu açmıştım. 

“İyi akşamlar! Şuan Music City radyosundasınız. Ben Yun. İki saat boyunca size eşlik edecek olan Gaemjeong Belsoli (Duyguların melodisi) başlıyor.”

Bu programı seviyordum. Entellektüel bir yanı vardı ama buna rağmen ukalaca konular işlenmiyordu. Günlük hayatta sizi saran problemleri paylaştığınız, dert ortağınız gibi bir şeydi. Ben kusarken Gaemjong Belsoli startını almıştı bile. 

“Şimdi çalacağım parçanın yeri benim için çok ayrı. Bu şarkının söylendiği ilk gün en iyi arkadaşımla tanıştım. Hala en iyi arkadaşım ve sonsuza dek öyle kalacak. TVXQ’nun Hug şarkısı şimdi sizlerle.”

Acaba arasam mı bu gece? Arayıp neden bahsedeceğim ki... Hem... şuan kusuyorum! Kusarak mı konuşacağım. "Bööğ, böğ, böğğ!" ya da kusmuk dilinden tercümesiyle "Merhaba ben Miah!". Kusmam bitince radyonun başına geçip dinlemeye başladım. Bir süre sonra, sallanan koltuğumda uyuya kalmıştım.

Gaemjeong Belsoli -4.Bölüm-

Dört gün sonra Jimin oraya gittiğinde Hana “Be Ok” şarkısını söylüyordu. Ve gerçekten de Hana’nın dediği gibi ufak ama nezih bir yerdi. Aslında çok da ufak sayılmazdı ama çok şirin görünüyordu. Zaten Jimin uçsuz bucaksız ama bir tavanı olan yerlerden hoşlanmazdı, ona soğuk ve tehlikeli gelirdi.

                Gidip Hana’ya en yakın olan masalardan birine oturdu, zaten içeride fazla kişi de yoktu. Hemen yanındaki masada genç bir çift, kahve içiyor ve sessizce sohbet ediyorlardı. Yaşamlarından memnun oldukları her hallerinden belliydi. Diğer masada orta yaşlı bir adam kitap okuyordu. Başka bir masada dört-beş tane adam sanattan konuşuyorlardı. Jimin bu mekanın daha entelektüel insanların geldiği bir yer olduğunu anlamakta güçlük çekmedi. Entel ama orta halli insanlar.

               

                Hana şarkısını bitirdiğinde sağda oturan bir adamla konuşup yanına geldi. Kendisinden daha yaşlı görünen başka bir kadınla oturan bu adam, bu yerin sahibiymiş. Güler yüzlü, konuşkan bir adamdı. Hana onun aynı zamanda çok da anlayışlı olduğundan bahsetti. O kadar rahatmış ki ne zaman, hangi şarkıyı söylemek istiyorsa onu söyleyebiliyormuş. Zaten adamın buraya işletme sebebi de para kazanmak değilmiş, hep hayallerinde böyle bir yere sahip olmak varmış. O da iyice yaşlanmadan hayallerini gerçekleştirmek istemiş.

                Daha sonra Jimin’in kardeşinin yanına gitmesi gerekince Hana da işinin başına döndü. Müşteri kadrosu değişmişti. Şimdi daha fazla çift vardı. Jimin çıkarken Hana “In The Autumn” şarkısını söylüyordu. Jimin gülümsedi, bu şarkıyı o da çok severdi.

***

                Hava soğuk olmamasına rağmen Eunhee nedense üşüdüğünü hissediyordu. Kyuhan’ın koluna daha sıkı sarıldı. Ama fayda etmiyordu onu üşüten zaten Kyuhan’ın soğukluğuydu.

-“Çok mu üşüyorsun? Aslında soğuk değil.” Dedi Kyuhan.

“Soğuk olan sensin.” Diye geçirdi içinden Eunhee ama bir şey söylemedi, sorun çıksın istemiyordu.

-“Bilmiyorum, biraz üşüdüm sadece.” Dedi.

-“Eve gidelim mi?” diye sordu Kyuhan.

-“Hayır, gitmek istemiyorum.”

Han Nehri’nin karşısında oturmuş durgun suyu seyrediyorlardı.

-“Yeniden resim yapıyorum.” Dedi Kyuhan. Eunhee’nin vereceği tepkiyi merak ediyordu.

-“Gerçekten mi? Çok güzel.” Diye karşılık verdi Eunhee, aslında ilgilenmediği çok belliydi.

-“Ve bundan sonra daha az mesai yapacağım.”

-“Doğru bir karar.” Dedi Eunhee. “Çok yıprandın son zamanlarda.”

-“Sen de dinlenebilirsin.”

-“Hayır, ben iyiyim.”

-“Peki… Biz dinlenelim mi?” diye sordu Kyuhan aniden. Bunu uzun zamandır söylemek istiyor ama bir türlü fırsat bulamıyordu. Şimdiyse elinde olmadan, ağzından çıkıvermişti. Eunhee kendini geri çekti.

-“Ne demek istiyorsun?”

-“Mutlu değiliz.” Dedi Kyuhan. “İkimiz de.”

-“Evet.” Diye onayladı Eunhee. “Değiliz. Çünkü ben seni seviyorum ama sen beni sevmiyorsun.”

-“Sen de beni sevmiyorsun.” Dedi Kyuhan.

-“Bunu nereden bilebilirsin?” diye sordu alaycı bir gülümseme ile Eunhee. Ve acı dolu.

-“Bensiz yaşamak seni öldürür mü?”

                Eunhee cevap vermedi. Düşünmek istemiyordu çünkü cevabın hayır olacağını elbette biliyordu. Ama bu onu sevmediği anlamına gelmezdi ki…

-“Park Kyu Han’ın ne zamandan beri aşk hakkında bir fikri var?”

-“Konuyu değiştirme.” Dedi Kyuhan ciddi bir sesle. “Bensiz yaşayabilirsin, belki çok daha iyi.”

-“Sensiz yaşamayan birini bulabileceğini mi sanıyorsun? Aptallık etme.”

-“Hayır, onsuz yaşayamayacağım birini arıyorum.”

***

(RADYO)

“Herkes korkar. Ölümden korkuyoruz, gelecekten korkuyoruz, güvenmekten korkuyoruz, sevdiklerimizi kaybetmekten korkuyoruz, sevmekten ya da sevilmekten korkuyoruz. Farklı şeyler belki ama herkesin korktuğu bir şeyler muhakkak var. Peki ne yapacağız biz bütün korkularımızlar? Jacek Yerka’nın bir sözü vardır ‘Bütün kaygılarından kurtulmak istiyorsan korktuğun şeyin başına geldiğini düşün.’ Biraz hafifletirsek bugün her neden korkuyorsak onu gözden geçirelim. Grip olmaktan mı endişe ediyoruz, en fazla ne olabilir ki? Kanser de olabilirdik... Her zaman daha kötüsü vardır ama biz ondan değil de bu ufak şeyden endişe ediyor ve korkuyorsak şanslı sayılmaz mıyız?

Ya da korku kötü bir duygu mudur? Çoğu zaman kendimize çeki düzen vermemizi sağlamaz mı? ‘Hep aynı şey oluyor. Ölümden gerçekten korkmaya başladığında hayatın değerini anlıyorsun.’ (Leon the professionel 1994) Gerçekten de öyle değil mi? Bir şeyler için korkacak duruma gelmeden önce onun bize verilen bir hediye olduğunu anlamıyoruz. Zamanın bitmesinden korkmaya başlamadan önce zamanın ne kadar önemli olduğunu anlayamıyoruz. Korku işe yarayabilir, hiçbir işe yaramayan şey korkaklıktır.”

-“Ben… Ben o kadar çok şeyden korkuyorum ki… En başta da korkularımı itiraf etmekten korkuyorum. Bunun üstesinden gelmek… Öylesine zor ki… ”

-“Bak birini ettin bile. Hadi şimdi bir tanesini daha söyle… Görüyorsun ki, o kadar da zor değil.”

-“Ben… Ben ağlamaktan korkuyorum. Bu beni daha da güçsüzleştirecekmiş gibi hissediyorum. Bazen ağlamayı çok istememe bunu yapmak beni ölesiye korkutuyor.”

-“Sadece güçlü insanlar ağlayabilir hâlbuki. ‘Ağlamaktan korkma! Zihnindeki acı veren düşünceler gözyaşı ile temizlenir.’”

***

-“Üzgünüm.” Dedi gözlerindeki yaşları silerken Kyuhan. “Bütün bunları yaşamanı istemezdim.”

-“Unut hepsini, yeniden başlamak çok mu imkânsız bir şey?”

-“Geçmişi silmek imkânsız... Sen de yoruldun, neden diretiyorsun?”

-“Hepsi bu kadar mıydı? Son bu şekilde mi gelecekti? Bunu kabul edemiyorum.”

-“Benim gibi biriyle birlikteyken nasıl daha fazlasını bekleyebiliyordun? En başında söylemiştim, uyarmıştım seni. Ama unuttun, unutmak istedin.”

-“Değişirsin sandım…”

-“İşte bu yüzden diyorum ya… Sen beni gerçekten sevmedin ki hiç. Nedenler hep yüzeyseldi.”

-“Bu doğru değil, her şeye rağmen seninle kaldım.”

-“Çünkü hep, hatta şuan bile değişmemi bekliyorsun. Söylemem gereken şeyi söylememi…”

-“Senin için onca şey yaptım ama sen bana bunu bile çok gördün.”

-“Bizim gibi sığ insanlar için işler hep böyledir, değil mi? Yaptığın her şeyin bir karşılığı olmalıdır.”

-“Karşılığını beklemeden yaptığım şeyler de var.”

-“Neymiş o?”

-“Seni sevdim. Ve hala seni seviyorum.” Dedi Eunhee. Bu sözüne karşılık bir cevap almayı hiç bu kadar istememişti. Her şeyi çözen şeydir bu iki kelime derlerdi, öyleyse şimdi de çözmeliydi.

-“Sen her bunu söylediğinde ben daha fazla korkuyorum.”

-“Bu nasıl olabilir? Ne için korkuyorsun?”

-“Yağmuru sevdiğini söylüyorsun ama yağmur yağınca şemsiye açıyorsun, güneşi sevdiğini söylüyorsun ama güneş açınca gölgeye kaçıyorsun, rüzgârı sevdiğini söylüyorsun ama rüzgâr çıkınca pencereni kapatıyorsun. İşte, bunun için korkuyorum. Beni de sevdiğini söylüyorsun.” (Shakespare)

Grief Express / goodbye grief (Merhaba!)

  Karakter Tanıtımları;

Min

Miah

Mi Ah: Koreli bir hatunumuz kendisi. Indie grup furyasına katılmış ve blues'tan punk'a, raggae'ye kadar geniş bir genresi olan Grief Express'in solisti. 

Melankolik de olabiliyor, tam bir çocuk da. Bas gitar ve saksafon ile keman çalabiliyor. Seul Üniversitesi Felsefe Bölümü öğrencisi. Beş parasız.
Min, Miah'ın en yakın arkadaşı. 5 yıldır Fransız Dili ve Edebiyatı okuyor. Arctic Monkeys hayranı, Sex Pistols aşığı, geveze, ukala, inatçı ve duygusal bir tip. Orta halli bir ailenin yüksek halli, zeki çocuğu.

 Bu Oasis hayranı arkadaşımız Kore'de yaşayan bir İngiliz, Matt. Grubun back-vokal'i, elektro gitaristi, bazen piyanisti. 25 yaşında. Ayrıca "Grief Express"in isim babası.  (solda) Ve sağdaki de, Nam Taehyun. Nam sahne adı, grubun Miah ile birlikte solisti. Uçuk kaçık, hafif deli, çocuksu.  (Hikayeye bu bölümde dahil oluyor.)

                                                                             

"Goodbye Grief"

dinle

Glumb... Glumb... Glumb...

Su kabarcıkları, önceki kiracıların eskittikleri küvetin yüzeyinde bir belirip bir yok oluyorlardı. 

Glumb... Glumb... Glumb...

Mia, "Glumb" adında bir şarkı sözünü üzerinde çalışıyordu o sırada. "Bir su baloncuğu kadar amaçsız..." Melodi kafasında canlanırken, bateri işini halledebilecek arkadaşlarını da hatırlamaya çalışıyordu.

Glumb... Glumb... GLUMB! AAH!

Az kalsın boğuluyordu. Şarkıya öylesine dalmıştı ki, küvetin içine gömüldüğü sırada ciğerlerindeki tüm oksijeni tüketmişti. Bir refleks olarak beyni, kafasını suyun dışarısına kaldırmasını emrettiğinde, ciğerleri odadaki tüm oksijeni çekmeye çalışıyordu. Dikkatsiz kız! Daha geçen gün elini yakmıştı, şimdi de az kalsın kendini öldürüyordu. Müzik aşkı böyle bir şey olsa gerek, dedi içinden, bu onu gülümsetmeye yetmişti. Küvetten çıkıp bornozunu giydiği gibi eline ilk geçen kağıda az önce uydurduğu sözleri yazmaya başladı. Hiç fena değildi. Bunu Matt'e söylemeliydi, onun parmaklarında bu şarkı harika bir şahesere dönüşebilirdi. Ama önce üstünü giymeliydi. Bu akşam, Shaman'da sahne alacaklardı. Bugün iyi geçerse, belki düzenli olarak çıkabilirlerdi Shaman'da. Belki... 

***

Telefonum çalmaya başladı. Ella Fitzgerald, en muhteşem yorumuyla "Cry Me A River"ını söylerken, doğrusu elim bir an telefonu açmaya gitmedi. 10 saniye daha bu sesin keyfini çıkarmak isterdim ama arayan yakın arkadaşım Min'di. "Efendim?" "Miah! Miah! Miah! Tahmin et bakalım arkadaşının başına nasıl bir talih kuşu kondu!" "Ha?" Ne bileyim ben ne kondu, nasıl kondu... "Bugün randevuya çıkıyorum! Hem de... BİR MELEZ İLE! Çocuk müzik bölümünden, acayip yakışıklı bir şey, kültürlü falan... Nazik de! Sabah, kantinde otururken fark ettim, masasına falan geçip muhabbet açınca iş zaten kendiliğinden gelişti! Çok heyecanlıyım, biliyorsun bu..." Cümlesini devam ettirmedi. Telefonun öbür tarafından içini çektiğini duyabiliyordum. "Bu Matt'ten sonra benim için bir ilk." "Senin için çok mutluyum Min... Gerçekten. Keyfine bak bugün olur mu? Hiç bir şeyin mutluluğunu bozmasına izin verme." "O işi bende biliniz efenim." Telefonu kapattı ben de arkadaşımın sonunda geçmişini arkasında bırakmasına keyiflenerek sırıtmaya başladım. Aslında Min ve Matt için her şey güzel başlamıştı. Min, dil öğrencisi. Fransız Dili ve Edebiyatı okurken, benim sayemde Matt ile tanıştı ki, o zamanlar bende Matt'le yeni tanışmış sayılırdım. Yabancıydı, Koreliler'den korkuyordu ve çulsuzdu. Şayet enstrüman çalamasaydı umurumda bile olmazdı onun bu hali ama kurmayı planladığım grubum için paha biçilemez bir avantajdı. Her neyse, Matt'i bir gün bizim fakülteye getirdiğimde, o zamanlar çok samimi olmadığım Min ile karşılaşmıştık. Kim bu? muhabbetleri falan derken, üçümüzün arasındaki dostluk gittikçe güçlenmeye başladı. Nereden baksanız 5 yıllık bir dostluğumuz var. Min ve Matt'in arasındakiler, fazla fazla güçlü olunca... Bilirsiniz işte, "çıkmaya" başladılar. Uzun sürdü bu. Ta ki Matt Min'den sıkıldığını bahane ederek ayrılana kadar. Tipik bir balık burcu olan arkadaşım Min'in, bu "kıçına tekmeyi yeme" sendromunu atlatması da nereden baksanız bir buçuk yılını aldı. Şimdi de, Matt hayatına tam gaz devam ederken, onun da bu işten sıyrıldığını görmek... 

Odama doğru yollandım. Düşüncelerimi bölen telefonumun ekranından beni uyaran saat olmuştu. Alelacele dolabımdan bir kot bir tişört alıp üstümü değiştirdim, aynada yüzümü asimetrik gösteren bakımsız kaşlarıma şekil verdim ve hazırdım! Apartmanımdan çıkıp, binamın rengarenk merdivenlerinden inip, bisikletime atladığımda Seul'ün yolları bana amede olmalıydı, çünkü bir anda yine beni gelip saran o "What a wonderful world!" ruh halime bürünmüştüm yine. İstikametim, Matt'in evi, oradan prova, oradan sahne ve oradan da tüm dünyanın adımızı bileceği gelecek. Tam pedal ileri! 

***

"Kahretsin! Bacaklarım pert..." Bir yandan bacaklarımı ovuşturuyor, bir yandan da Matt'e bir numaralı "yavru köpek bakışı"mı atıyordum. Bu demekti ki, TAKSİ TUTMALIYIZ. STOP. MATT YORGUNLUKTAN ÖLÜYORUM. STOP. BANA MERHAMET ET! STOP. Şükürler olsun ki Matt, beni kırmadı. Kısa bir süre sonra gelen ilk taksiye atlayıp, "Shaman'a." dedim. Bu şehirde herkes Shaman'ı bilirdi. 

Vardığımızda, kapıda karşılaştığım bir "yetkili" bizi sahneye doğru götürdü. "Bugünlük ücretsiz çalacaksınız." "Siktir! Bu ne şimdi?!" Matt'in bu ani İngilizce çıkışına karşımızdaki adam şaşkın ve anlamayan gözlerle baktı. İyi ki adam İngilizce bilmiyordu. "Ne diyor bu?" "Neden böyle olduğunu sordu." "Bana, küfrediyor gibi geldi." "Ne münasebet! Arkadaşım yarı Alman bu yüzden dili size garip gelmiş olabilir." dedim. Hayal gücümün sınırlarını zorluyordum durumu kurtarmak için. Bir yandan bıyık altından gülen Matt, ich'li mich'li bir şeyler söylerek -kafadan atıyordu- durumu doğrular gibi yaptı. Adam inanmış gibiydi. "Tamam neyse. Gidin de provanızı yapın." Emriniz olur paşam. 

Kahkaha atmamak için kendini zor tutan Matt, tüm kontrolsüzlüğüyle koyverdi kahkahasını. Sessiz olması için onu dürterken ben de ha güldüm, ha gülecektim. "Şişşt!" Prova yapacağımız sahnenin önüne geldiğimizde, aniden önümüzde bir çocuk belirmişti.

Matt, "Kim bu Alfonso kılıklı?" dedi. Hakaret edeceği zamanlar asla Korece kullanmazdı. Karşısındakinin anlayamadığını görüp eğlenen, sadistçe bir tarafı vardı ama bu sefer karşımızdaki, "Adım Alfonso değil, Taehyun." diyerek Avrupai bir eda ile Fransızca cevap verdi. Hem İngilizce hem de Fransızca biliyor, üstelik Koreli? Hadi canım. Bu sefer de Matt hiç bir şey anlamadan bakıyordu. "Her neyse, sessiz olun." Dramatik bir dönüşle sahneye çıktı Taehyun-ssi.  Söylediği şarkı hiç fena değildi, sesiyse bu kıytırık sahnede bile görkemini insana hissettiriyordu... Tanrım! Bu çocuğun sesi cidden iyiydi. Bir anda telefonum çalmaya başladı. İçimden bu güzel sesi dinlememi engellediği için okkalı bir küfür savurduktan sonra kim arıyor bakmadan, gayet sert bir biçimde "Alo?!" dedim. "Miah?" "Ah... Efendim Min?" "Provanızı bölmedim değil mi? Nerede olduğunuzu soracaktım, seni izlemek istiyorum." "Hayır bölmedin, Shaman'dayız, görünüşe göre en az 10 dakika sonra başlayacağız zaten provaya..." İçimi çektim. "Aa! Tam da Shaman'ın yakınlarındaydım. Bekle, geliyorum hemen." Aslında Min'in gelmesini istemiyordum. Matt'le karşılaşmaları gerilim yaratabilirdi pekala ama inatçı arkadaşım bir şeye karar verdi mi onu fikrinden döndürmeye kimsenin gücü yetmez.   

***

Min geldiğinde çok ilginç şeyler oldu. Bara girdikten sonra sahnenin bulunduğu yere gelen arkadaşım bizi görmeden ufak bir çığlık koyuverdi. Bir anda odada bulunan ben, Matt ve Bay Avrupai de dahil ortalama 7 kişinin gözleri Min'in üzerine şaşkınlıkla döndü. Hemen akabinde sahnenin hoparlörlerinden bir "Min?" sorusu duyuldu. Bunu soran ne ben ne de Matt'tik. Bay Avrupai Taehyun, sahneden en yakın arkadaşıma adıyla ve son derece samimi bir biçimde hitap etmişti. Bakışlarımı Min'e çevirdim yeniden. Neler oluyordu burada böyle? "Taehyun! Ne yapıyorsun sen burada?" Demek Taehyun... Sadece adıyla hitap ediyordu. "Min, neler oluyor burada?" dedim en sonunda. Matt'se halen boş boş ikisine bakmaktaydı. "Miah... Bu... Geçen gün sana bahsettiğim kişi; Taehyun. Taehyun, bu da en yakın arkadaşım Miah. Evet, şimdi tanıştınız." Matt'i tanıtma gereği bile duymamıştı... Kindar arkadaşım benim! Ama... Hey! Bu çocuk Min'in yeni sevgilisi miydi yani? Hadi canım. İmkanı yok. Şu garip saçları, Lennon çakması gözlükleri ve bu smokin gibi kıyafetiyle... Hayır, hayır, hayır. Entel dantel tipin tekiydi Taehyun. "Suit Up!" mottosu olduğundan da şüphelenmiyor değildim hani. Aslında... Şimdi bakınca...  Liam Gallagher'i inanılmaz derecede andırıyordu. Sadece miyopsanız... 

Düşüncelerimi bölen Taehyun'un bana doğru uzattığı eli oldu. "Baştan başlayalım. Ben Taehyun. Min'in arkadaşıyım." "A-ah... Ben de Miah." Elini sıktıktan sonra, Taehyun Matt'e "Bu da kim?" dercesine bakıyordu. Min'e baktım. Başını salladı. İş başa düşmüştü. "Bu da Matt. I-ıh... İngiliz kendisi. Şey... Min ve benle nereden baksan 5-6 yıldır arkadaş." Taehyun ona da elini uzattı, "Üzgünüm dostum. Az önceki ufak çıkışım için affet."

***

Ve ilk bölüm biter. Daha önce hiç özenmediğim kadar özendim ayol. Fotoğraflar kullandım, afiş falan yaptım -kıytırık ama olsun :'3 Düşünceleriniz neler peki?